شب سیاه

به مدرس نتوان کرد جسارت اما . . . آنقدر هست که بر ریش خرش باید رید

shabesiyah — Tue, 07 Apr 2009 14:02:18 GMT

طبق معمول بعد از چند ماه تصمیم گرفتم یه ذره بنویسم تا هم از شما خبر بگیرم هم یک مقداری خودم رو راحت کنم! یک مواقعی انسان نیاز به آرامش پیدا می کنه که خیلی راحت با چند خط نوشتن می تونه بدست بیاره یک موقعی هم انسانها فکر می کنن با نوشتن آروم می شن اما حقیقت ماجرا چیز دیگه ای هست که ترجیح می دن در موردش حرفی نزنن مثل الان!
طبق معمول اول یه شعر و بعدم یه خبر و یه گپ دوستانه، راستی شعر زیر برای میرزاده عشقی هست و خطاب به دربار و درباری ها و شباهتش به ایران امروز هیچ ارتباطی به من ندارد!

بعد از این بر وطن و بوم و بَرَش باید رید
به چنین مجلس و بر کرّ و فـَرَش باید رید
.
به حقیقت دَر ِعدل ار دَر ِاین بام و در است
به چنین عدل و به دیوار و دَرَش باید رید
.
آن ‌که بگرفته از او تا کمر ایران را گــُه
به مکافات ، الی تا کمرش باید رید
.
پدر ملت ایران اگر این بی پدر است
بر چنین ملت و گور پدرش باید رید
.
به مدرس نتوان کرد جسارت اما
آن‌قدر هست که بر ریش خرش باید رید
.
این حرارت که به خود احمد آذر دارد
تا که خاموش شود ، بر شررش باید رید
.
شفق ِسرخ نوشت : آصف کرمانی مُرد
غفرالله ! کنون بر اثرش باید رید
.
آن دهستانی ِبی مدرکِ تحمیلی ِلــُر
از نوک پاش الی مغز ِسرش باید رید
.
گر ندارد ضرر و نفع ؛ مشیرالدوله
بهر این مُلک ، به نفع و ضررش باید رید
.
ار رَوَد مؤتمن‌الملک به مجلس ، گاهی
احتراما ًبه ‌سر ِرهگذرش باید رید

اصلا دوست نداشتم انقدر مبتذل درباه رژیم صفاک جمهو. . . ببخشید شاهنشاهی حرف بزنم اما خب حقیقت مثل ته خیار، این شعر و اصولا هر چیز تلخ دیگه ای تلخ هست! این تلخی هم به قول متجددین و فلاسفه لاینفک بلا معارض است (این جمله رو تازه خوندم از قیافش خوشم اومده اگه معنیش رو می دونید به منم بگید)!
حالا حرف درباره تلخی ها زیاده و اصولا جاهای تلخ هم زیاده مثل ته خیار، ته زندان، ته انفرادی(توالت)، ته انسان و الباقیش بسیار زشت است اگر خواستید تماس بگیرید خصوصی خدمتتون عرض می کنم!
یه ذره قلم از دستم خارج شد و هرچی دلم خواست نوشتم برسیم به خبر:
اول آخرش بعد اولش:
سلمان رشدی زنده است!
آخر، اولش: intelligent serviceاعلام کرد حفظ جان و سلامت سلمان رشدی در انگلیس به صورت فردی از حیطه عملکرد ما خارج شده و ما از جان ایشان مثل دیگر مهاجران حفاظت می کنیم!
این آخر و اولش وسطش هم یه اتفاقایی افتاد که 3 روز پیش مورد سوء قصد قرار گرفت اما ناموفق ماند و از امروز 4 نفر از اعضای گارد نظامی اسرائیل اعلام کردند محفظان سلمان رشدی هستند و موساد حفظ امنیت و جان ایشان را در حد توان خود تضمین کرد!
(خیلی سعی کردم این خبر رو به بدترین شکل ممکن تنظیم کنم از این بدتر نتونستم!)
امروز یه دوست عزیزی تو کافه جزیره واقع در خیابان میرزای شیرازی یه جمله قشنگی گفت که از صبح مثل دارکوب داره تو مغزم صدا ایجاد می کنه و ارواح سلول های مرده رو آزار می ده جمله رو الان نمی گم چون لطفش رو از دست می ده!
سخت ترین معلم تاریخه! می دونی چرا؟
نه!
به خاطر اینکه اول امتحان می گیره بعد درس می ده!
اون جمله و دیالوگی که رد و بدل شد این بود!
واسه من خیلی حرف داشت شما رو نمی دونم.

پی نوشت 1: این پست کلا متفاوت بود چون یک مقداری نیاز به تفاوت داشتم تا مشکلات درونی رو بتونم از یک دید دیگه نگاه کنم.
پی نوشت 2: دوست عزیزی که خودت رو بسیجی معرفی کردی! این گوری که داری سرش گریه می کنی توش مرده نیست الکی خودتو خسته نکن تا الان نزدیک 20 تا کامنت گذاشتی بسه دیگه حرفتو بزن خانوادتو معرفی نکن!
پی نوشت 3: مجموعا سال خوبی داشته باشید

خوش باشید
شادیتون جاوید

نيست ترديد زمستان گذرد، وز پي اش پيك بهار با هزاران گل سرخ، بي گمان مي آيد. . . .

shabesiyah — Sat, 10 Jan 2009 05:44:18 GMT

قلعه اي عظيم كه تلسم دروازه اش كلام كوچك دوستي است! دوستت دارم!

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته
سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است. . .

انقلاب كردند يا انقلاب كرد!

انقلاب كردند دين نباشد، آزادي بيايد، آزادي ديني آمد!
انقلاب كردند اقتصاد انساني شود، انسانيت اقتصادي شد!
انقلاب كردند توده انقلابي شود، نه توده انقلابي شد نه انقلاب توده اي!
انقلاب كردند شاه و شاهزاده نباشد، آقا و آقازاده ها آمدند!
انقلاب كردند تاج و تاج دار نباشد، عمامه و عمامه به سرها آمدند!
انقلاب كردند ساواك نباشد، سرو كله اين يكي پيدا شد!
انقلاب كردند مردم آزاد باشند، زندانها بزرگتر شدند! انقلاب كردند مردم عوض شوند، عوضي ها سر كار آمدند!
آخر به قول رفيقي: ما انقلاب كرديم يا انقلاب ما را؟!؟

مثل هميشه چشم انتظار تمام زندانيان سياسي در خفقان فعلي هستيم چشم انتظار آنانيم كه زير ظلم چشم نبستند و دستانشان بسته شد، آري رفيق، براي آنان كه در صبح هاي خونين به جوخه هاي اعدام سپرده شدند، براي آنان كه در سرما زيستند تا ما امروز باهم بخوانيم به نام گل سرخ
آري پي نوشت1: ادامه بازداشت دانشجويان دانشگاه شيراز با بازداشت چهار دانشجوي ديگر همچنان ادامه دارد.
پي نوشت2: بابت تاخير طولاني معذرت مي خواهم!

بنفشه پشت میله ها دوباره در 209 . . . . . درخشش هزار و یک ستاره در 209

shabesiyah — Wed, 03 Sep 2008 21:26:18 GMT

باز نگراني، باز دلتنگي، باز بي خبري، باز بغض هاي گير كرده در گلو با هم باز جويي، باز هم شكنجه هاي پي در پي و . . . و باز خيلي بازهاي ناگفتني

علي اميرقلي و سولماز ايكدر روز جمعه در گلزار خاوران به دست ماموران وزارت اطلاعات باز داشت شدند، لازم به ذكر است كه 3 نفر ديگر هم روز جمعه در خاوران بازداشت شدند كه از اين 3 رفيق تا اكنون هيچ نام و نشاني در دست نيست و تنها خبري كه از هر پنج رفيق عزيزمان در دست داريم اين است كه همه آنها به بند امنيتي 209 زندان اوين منتقل شدند و درآنجا نگهداري مي شوند.
وضعيت جسماني و سلامت فيزيكي اين دوستان به شدت تحت خطر است و عدم اجازه برقراري ارتباط دوستانمان با بيرون زندان به اين نگراني ها افزايشي دو چندان مي دهد.
با تمام وجو چشم انتظار آزادی تمام زندانیان سیاسی هستیم.

عابد برای ماست، به زندان نمی دهیمش

shabesiyah — Sun, 06 Jul 2008 10:58:18 GMT

عابد جان، تا آخرین لحظه کنارت ایستاده ایم، حتی در زندان.
عابد برای ماست، به زندان نمی دهیمش
عابد جان، تا جایی که ما هستیم، تو تنها نیستی.
عابد برای ماست، به زندان نمی دهیمش
عابد جان، هر لحظه دلت گرفت بدان دلمان برای تو و آرمانت می تپد.
عابد برای ماست، به زندان نمی دهیمش
عابد جان برای خلقت ایستاده ای ابدی باش، تا به قول پیرمان شاملو: سفر بی انجام ستارگان بر تو گذر کند.
عابد برای ماست، به زندان نمی دهیمش
عابد جان سرتو بذار رو ناز بالش تا که به قول خاهرم(فروغ فرخزاد) به هم بیاد چشت!
عابد برای ماست، به زندان نمی دهیمش
چشم هایت
                                    چشم هایت
                                                                         چشم هایت

چه در زندان باشی
چه در هر کجای دیگر
به دیدنت نمی آییم
چرا که در کنار دوش به دوش ایستاده ایم!

چشم هایت
چشم هایت
چشم هایت
سرشار از خورشیدند . . .

پي نوشت ۱: دادگاه انقلاب رفيق عابد تونچه را به هشت ما حبس تعذيري محكوم كرد لازم به ذكر است از ورود رفيق عابد توانچه و وكيل وي در آخرين دفاعيه به دادگاه خودداري نمودند.
پي نوشت ۲: بخوانيد سوداي سيمرغ(رفيق پريسا) را با شعري از رفيق عزيزمان عابد توانچه.
پي نوشت ۳: براي پيگيري وضعيت پرونده ي رفيق عابد توانچه به زندان پاسخ انديشه عابد توانچه نيست مراجعه كنيد
موفق باشيد
شاديتان جاويد

شايد هم براي يك انقلاب نو!

shabesiyah — Fri, 13 Jun 2008 08:48:18 GMT

دوباره دست بر كاغذ

براي يك شعر كاغذي

مثل يك طرح دستي

دوباره دست بر كاغذ

براي دنيايي مجازي

براي يك كلام نو

شايد براي يك صداي نو

شايد براي يك نواي نو

كسي چه مي داند

شايد هم براي يك انقلاب نو!

دوباره دست بر كاغذ

اصلا چرا دست بر كاغذ و قلم زنيم

چرا كسي دست به . . . . . نمي زند

حتي حالت نقطه هايش هم آشناست

حتی صدای نقطه هایش هم آشناست

اين تكرار پشت هم براي همه آشناست.

پی نوشت یک: از تمام رفقا بابت غیبت طولانیم عذر خواهی می کنم.

پی نوشت دو: برای دو رفیق عزیز-احمد و بهروز- آرزوی خوشی می کنیم و امیدواریم در هر کجا که هستند دست از آرمانها و مبارزاتشان نکشند

موفق باشید

شادیتان جاوید

امیر مهرزاد

از خاوران تا انقلاب

shabesiyah — Thu, 24 Jan 2008 21:50:18 GMT

از خاوران تا انقلاب

بعد از گذشت تقریبا بیست سال از فاجعه ی شهریور 1367 وزارت اطلاعات به فکر افتاد باز به شکل دیگری جنبش چپ را در نطفه خفه کند اما ما فرزندان کشته های دهه ی شصت و اوایل دهه ی پنجاه ثابت کردیم که همه بر آرمانهای سرخ تا آخرین لحظه ایستاده ایم.
پروژه ی عظیم کشتارهای دسته جمعی فعالان چپ توسط وزارت اطلاعات پس از بیست سال با شکست وحشتناکی روبرو شد چرا که حضرات وزارتی فکر می کردند خون پاک آنان بر زمین جاری می شود و اجسادشان در گور می پوسد اما به بن بست بر خورد کردند و متوجه شدند که خون آنها نه تنها بر زمین ریخته نشده بلکه هنوز در رگها جریان دارد و نکته ی جالب آن است که بر خورد به این بن بست در زمان وزارت محسنی اژه ای است کسی که در کشتار دهه ی شصت از فعالان بود و از هیچ حرکت تروریستی قصور نکرد امروز متوجه اشتباه بیست ساله ی خود شد بعد از بیست سال خوشحالی که به قول خودشان گروهک های منافقین و مارکسسیستی را منحدم کردند امروز دیدند راه آنان هنوز ادامه دارد و این جنبش تا انقلاب پاینده خواهد ماند، البته منظورم همان میدان انقلاب است،برای رسیدن از دهه ی پنجاه(کشتار اعضای سازمان چریک های فدایی خلق) و تپه های اوین به دهه ی هشتاد و خیابان انقلاب هزاران نفر به رگبار بسته شده اند و بر دار آویخته شده اند و حالا که در انتهای خیابان انقلاب هستیم برای رساندن این بار ثقیل به مقصد از هیچ تلاشی شانه خالی نمی کنیم و هشیاریم تا دوباره از مسیر خارج نشویم.
16 سال از تپه های اوین تا خاوران(67-51)، 11 سال از خاوران تا کوی دانشگاه(78-67) و حالاهشت سال از کوی تا دانشگاه تهران٬ به میدان انقلاب نزدیکیم اما تا آزادی راه بسیار طویل است!

پی نوشت یک: آزادی تمام رفقایم را به خانواده هایشان و دیگر رفقایشان تبریک می گویم و چشم انتظار پایان مقاومت رفقا در سرما و فشارهای اوین هستم تا آزادیشان جز انتظار و گریستن کاری نمی توان کرد.
پی نوشت دو: در برابر تمام پیگیریها و دلواپسیهای رفقای عزیزم فقط عرق شرم از پیشانیم پاک می کنم و از همه ممنونم.
پی نوشت سه: من امیر حسن مهرزاد هستم نه امیر حسین و قرار وثیقه ی من هشتاد میلیون تومان است نه اعداد دیگری که در سایتهای مختلف اعلام شده.
پی نوشت چهار: هوا بس ناجوان مردانه سرد است!

آری از ضحاک ضحاک ترید!

shabesiyah — Fri, 26 Oct 2007 11:03:18 GMT

یک، دو، سه عزت مرد، یک، دو، سه احمد بازداشت شد، یک، دو، سه امیر مرد، یک، دو، سه، اکبر هم مرد اما نه اینان از مردگان نیستند اینان از کشته شدگانند اینان کشتگان به دستهای پلیدند اینان دل به دریا افکنانند اینان نگهبانانند از آرمانهای سرخ و عهدهای راستین چه بسیار کسانی هستند که ما حتی نامشان را هم نمی دانیم.
یکی از تنها یادگاران داستان وحشتناک کوی دانشگاه سال 78 پسرک 22 ساله ای بود که 8 سال از سن اش گذشت اما جز عقب افتادگی از زندگی که حق همه آدمهاست چیز دیگری برایش ارمغان نداشت.
شنیدن داستان از قبل طراحی شده قتل اکبر عزیز از زبان احمد واقعا دردناک است و کارهایی که ما می کنیم واقعا کودکانه است! داستان به ظاهر خاموش کردن ستاره ای که همیشه روشن است ستاره ی عزیزی که پدر و مادرش نامش را اکبر گذاشتند، وقتی احمد تعریف می کرد که آن شب چه صداهایی از سلول اکبر میامد یا وقتی داستان سنگسارهای مخفیانه در حیاط اوین را تعریف می کرد یا فشارها و شکنجه هایی که به خودش وارد شده بود را می گفت احساس می کردم تمام رگهای بدنم به دور استخوانهایم گره خورده و ذره ذره پودر می شوم. چه کسی می فهمد شب آخر چه بر سر اکبر آمد در آن شب نحس در آخرین ماه تابستان، چه کسی می فهمد در آن شب سرد زمستانی چگونه خون امیر عزیزی به برفهای کردستان نقش داد و چه بسیارند کسانی که حتی نامشان را هم نمی دانیم.
این قطار دریوزگان ایران تا کی قرار است با خون رفقایمان حرکت کند از ضحاک بد می گویند و خود از ضحاک ضحاکترند!

کاش آزادی سرودی می خواند! شکست سختی از استواریت خوردند پس اینبار منتظریم تا لب به سخن بگشایی
احمد جان رفقایت راضی به سکوتت نیستند لب بگشا و دوباره از آزادی بگو.
احمد جان اینان نقشه به کشتنت کشیده بودند اما

خانه

كلمات تباه هَم كرده اند

روياها تباه هَم كرده اند

بادهاي مسموم ، بهارْ نارنج ها را مي پراكند

ايماژهاي ناروا

به روانم مي چسبد

پناه مي برم به گورستان

و از خواب هاي دي سوگوارم

از هجوم ارواحِ زنگي

خانه سياه ست

و طوفاني از سنگ هاي آسماني

بر جسم و جانم

مي كوبد

عزت الله ابراهیم نژاد

ارديبهشت 78

پی نوشت1:از هژیر و علی عزیز ساده مگذرید که جواب خوب و به جایی به سر مقاله محمد قوچانی در شهروند دادند.
پی نوشت 2:از تاخیر طولانی ام شرمنده ام هر چند که نرگس جان در این مدت انصافا عالی بود من رو که خیلی شرمنده کرد و واقعا ازش متشکرم.
پی نوشت 3:از تمام دوستانی که ادعای ادبیات دارند متشکرم که در سال مرگ عمران صلاحی با حضور گرم خود سالن خانه هنرمندان رو خالی گذاشتند هر چند استقبال از مراسم خوب بود اما جای خیلی ها هم خالی بود.

موفق باشید
شادیتان جاوید باد
دوستدارتان: امیر

روز گرم همبستگی، روز سرد مشروطه

shabesiyah — Sun, 23 Sep 2007 12:34:18 GMT

سلام
اسم وبلاگ بالاخره عوض شد هر چند با یک روز تاخیر.امیر خان نامی به دلایلی نتونست پیشنهادی که خودش مبتکر اون بوده رو اجرا کنه واسه همین بنده جسارتا و با اجازه ایشون این کارو انجام دادم. اگه این مطلب به زیبایی مطلبای امیر نیست بنده را ببخشید در ضمن مسوولیت هر گونه بد خطی خط خطی .......قانونی و هر چیز دیگه ای که فکرشو کنین به عهده نویسنده این مطلبه.
101 امین سالگرد مشروطه رو با یاد بزرگانی چون مصدق که نامش به نام مشروطه پیوند خورده، در حالی پشت سر گذاشتیم که در روز جمعه برگزاری همایش مشروطه ایرانی با جلوگیری پلیس مواجه شد و کسانی که به حسینیه ارشاد رفته بودند با درهای بسته و هم وطنای لباس سبز درجه دارمون مواجه شدند. و باز هم در حالی این روز فرا رسید که عزیزان دانشجو و روزنامه نگارامون تو زندان به امید آزادی نشسته ان. 6 نفر از دانشجویان در حالی از زندان آزاد شدن که از طرف افراد مختلف از جمله شخص شخیص مسوول بند 209 تهدید شدن که دیگه نباید به فعالیت هاشون ادامه بدن. این شرط آزادی دگر اندیشانه. البته آزاد نشدن تنها حیاط زندانشون بزرگ تر شده و فقط حق دارن و تعهد دادن که کارایی رو انجام بدن که موقع تنفس بهشون اجازه می دن. اسم این گسترش زندان به جامعه رو گذاشتن آزادی.آه اگر آزادی سرودی می خواند.........! با قباحت تمام از "فاجعه تاسف بار" "شکنجه خواهر زاده توسط عمه" حرف می زنند(کیهان) در حالیکه زندانیان رو در بدترین وضعیت ممکن بدون هیچ ملاقاتی بدون هیچ وکیل مدافعی مجبور به اعتراف کارهای نکردشون می کنن. .آیا آزادی شرط می خواد؟ آیا آزادی حق مسلمی نیست که خالق انسان از آغاز خلقت به انسان تفویض کرده؟ چرا برای گرفتن حق باید دست التماس دراز کنیم؟وثیقه 200 میلیونی بذاریم؟ آیا ما اینقدر قدرت نداریم که برای آزادی هم وطنای روزنامه نگار کردمون (که قراره بین اعدامی های اراذل اوباش اعدام بشن) اتحادیه اروپا حکومت رو تحت فشار قرار بده؟
چرا بعضی ها به این فکر نمی کنن که این عزیزانی که الان تو زندانن با تمام فشارهایی که روی خودشون و خونوادشون هست، با تمام تزلزل وضعیت کاری، موقعیت اجتماعی و مالی که دارن چرا عقب نمی شینن؟ آیا به ذهن ناتوانشون خطور نمی کنه که حتما پای یک هدف والا در میونه که از دنیاشون از بهترین سالهای عمرشون می گذرن؟توی مبارزه اگه حتی به اندازه یک قدم عقب بری حریف هر چقدر دلش بخواد جلو می کشه اما کافیه رو به جلو حرکت کنی اونوقته که حریفت عملا کاری از دستش بر نمیاد. این کار شهامت می خواد چون جلو رفتن آسیب دیدن هم داره. جرم ما سکوتمونه زندانی که با دست خودمون ساختیم باید خراب کنیم. باید همه ی مردم بفهمن که این زندان فرو ریختنیه و زندان بان یک توهمه که نمی خواد مردم به پایه های سست زندانشون پی ببرن. تجربه ثابت کرده که از این همه در شکستن و بازداشت و توقیف و تهدید و بندو......بوی خوبی به مشام نمی رسه.همتون می دونین این بو بوی کدوم دهه است.پس از سالم به دنیا اومدن فرزند خلف عالی جنابان رنگی پوش، از رستاخیز ضحاک جلوگیری کنین. بذارین تاریک خانه اشباح به گور تاریخ سپرده بشه. دست همدیگرو اونقدر محکم و گرم فشار بدین که از گرماش عرق سرد رو پیشونی زندان بان بشینه.
به امید آزادی همه ایرانیان در بند و آزادی همه زندانیان سیاسی
پ.ن1:شرق بار دیگر توقیف شد. خیلی جالبه تا دیروز دستگیری خبر نگار از امروز توقیف خبر.
پ.ن2: ای مادر معتقد به خدا و روز جزا! ای پدر پایبند به اسلام و احکام خدا! آیا ظلم پذیری و ظالم نوازی گناهی نیست که داور ازلی تو را از آن بر حذر داشته؟ آیا اگر قضاوتی در کار باشد تو در برابر عدم احساس مسئولیت، به خاطر ساده گذشتن از حقی که با تو زاده شده، به خاطر ظلمی که به خود روا داشته ای مؤاخذه نخواهی شد؟ آیا خداوند تو در عرش اعلا نظاره گر و حساب رس تو نیست؟ آیا از قضاوت شدن خویش نمی ترسی؟ تو که قضاوت خالقت را نادیده گرفته ای و از حکم بانیان ظلم و ناظمان بی عدل در حصار خود ساخته سر فرو کرده ای به انتظار قضاوت فاضلانه ی خالقت چشم دوخته ای بدان که عدالت تنها محکمه ی حق و باطل است.به اجرای عدل همت گمار تا خالقت به دیده ی فضل در تو بنگرد.
این پایین بازم تاکید می کنم نگین نگفتی: هر گونه حرفی از قبیل انتقاد، پیشنهاد، هویج یا حتی چماق متوجه شخص نویسنده می باشد (نرگس)

آه اگر آزادی سرودی می خواند!!!!

shabesiyah — Sun, 02 Sep 2007 11:06:18 GMT

باز هم می گویم اگر هزاران بار

به تیغم کشند

باز هم می گویم و هر بار با صدایی رسا تر

چنان که او گفت چنان که ایشان گفتند ما نیز می گوییم

به نام تفکر به نام آزادی به نام عقیده

به یاد تمام کسانی که بر سر عقیده

پایمردی کردن و تیغ کینه را

بر جان خریدند

می دونم که خیلی دیر شده می دونم که هزاران حرف نگفته مونده می دونم که هنوز حتی به اندازه نیم قدم هم بر نداشته ام اما چه کنم که دست تقدیر که به چندان به آن معتقد نیستم اینبار گریبانم را سفت می فشارد.از عزیزانی که منتظر ادامه بحث و گرفتن پاسخ بودن عذر خواهی می کنم. فرصت تنگ است همانگونه که نظر ها به سوی آزادی تنگ است. اگر ماندم و آزاد ماندم و آزاده حتما به سراغ شما دوستان گرامیم خواهم آمد. فعلا به دلایل فراوان معذورم از نا نوشتن و شرمسار. پست جدید ناگزیر و دور از چشم آن دگران در قسمت نظرات قلم خورده! اگر مایل بودید نیم نگاهی به آنچه بر ایشان گذشت و بر ما می گذرد بیندازید. باشد که راه رو حقیقی آزاد مردان تاریخ باشیم.

بدرود تا درودی دوباره

( نرگس )

درد کجاست و درمان چیست؟

shabesiyah — Tue, 14 Aug 2007 10:52:18 GMT

به دلیل مشکل ایجاد شده این پست رو دوباره گذاشتم

سلام بر عزیزان رسته از بند، سلام بر همراهان مانده در بند، سلام بر آزادی

ادب حکم می کنه که قبل از شروع مطلب به همه ی عزیزانی که از بند زندان آزاد شده اند تبریک و البته ورودشان را به بند عمومی خوش آمد بگوییم و یادی کنیم از باز ماندگان در بند: احمد قصابان مجید توکلی احسان منصوری و آصفی

بعد از اینکه اولین یاد داشتم رو رو وبلاگ گذاشتم (۱۵ مرداد) از خیلی از دوستان راجع به خیلی چیزا پرسیدم و البته شنیدم! ای کاش راه کاری! ای کاش کمکی! ای کاش دردی و درد مندی! ای کاش انتقاد بی زهری! من امروز بعد از اون مهکی که زدم می خوام از دوستان کمکی طلب کنم تا شاید در این راهی که به تازگی قدم فرود آورده ام به بن ست هایی بر نخورم که پیش از این با آن مواجه شده ام. دوستان نزدیک من می دانند و خوب می دانند که این بن بست ها چه بود و شاید خواهد بود. اینکه "درد کجاست و درمان چیست " تنها کار فکر ناتوان فردی من نیست باور کنید که هر عصر و دوره ای درد خود را دارد و درمان نیز هم. اگر درد را نشناسیم چگونه می توانیم آن را درمان کنیم.آیا شما دوستان نسل من به شکاف عمیق بین خود و نسل پیشین اعتقاد دارید؟ آیا ایشان را جز تاثیر گذاری در جامعه نمی دانید؟ آیا سخن گفتن تنها با هم فکرانتان و در لاک خود فرو رفتن کمکی به شما و آینده ای که نگران آن هستید می کند؟ آیا به همزیستی اعتقاد دارید؟ آیا می دانید که تحمل عقاید دیگر و گفتگو با آنها کمک بسیاری به پیشبرد اهدافتان می کند؟ آیا می توانید بخش عمده ای از جامعه را نا دیده بگیرید و تنها بر طبل عقاید خودتان که بعضا راه کار عملی ندارند بکوبید؟ آیا روش خشونت را روش انفعال را نفی و حتی نهی نمی کنید؟ آیا اصلا نسبت به جامعه نسبت به آینده نسبت به ایران احساس مسولیت می کنید؟ اگر جواب شما مثبت است آیا فکر نمی کنید که برای از بین بردن عادات غلط، افکار نادرست، تحجر، خرافه پرستی به جای دین، عصبیت های مذهبی حتی اگر اعتقادی به دین حتی از نوع درونی ندارید باید به زبان خود دین سخن بگویید؟ آیا بر این باور ینیستید که هر ضربه ای که بر پیکره ی آزادی می زنند با نام دین و مذهب و آن خدای خود ساخته شان می زنند؟ آیا نشان دادن خدایی که در این نزدیکی است به بی راهه رفتگان راه نشان نمی دهد؟ آیا اصلا دغدغه ای برای نجات حداقل نسل خود از تار تنیده ی جبر زمان، خدایی که ما را اینگونه خواسته و هزاران حکم تاریخ مصرف گذشته ای که از دل دین مطلوبشان بیرون می کشند و به خوردمان می دهند دارید؟ آیا اصلا در این عالم زندگی می کنید؟ حتی اگر به خدایی اعتقاد ندارید در جامعه ای زندگی می کنید که بخش عمده آن دین باور یا دست کم خدا باورند. حال کتمان و نفی دین و خدا برای این حجم از افکار عمومی جز لجاجت و نشنیده گرفتن دلواپسی هایتان چیز دیگری دارد؟ اینها سوالهایی است که این حقیر از دوستان فعالم دارم. منتظر پاسخ هایتان هستم!(نرگس)

پ.ن.۱: آنقدر آرزوهایم را به گور برده م که دیگر جایی برای جسد خودم باقی نمانده است. بی صبرانه منتظر رسیدن عزیزترین موجود زندگیم هستم.

پ.ن.۲: شب گذشته جمعي از دانشجويان و چند تني از فعالان سياسي با گردهم آئي در خانه محمدهاشمي دبير تشکيلات تهران دفتر تحکيم که همراه ديگر دانشجويان زنداني يک روزست از زندان آزاد شده، همزمان با شب عيد مبعث، درد دل هاي دانشجويان شکنجه شده اميرکبير را هم شنيدند.

در جمعي که از شادماني لبريز بود و گاه از بغض هم پر مي شد، علاوه بر دانشجويان زنداني آزاد شده احمد زيدآبادي، عبدالفتاح سلطاني، اعظم طالقاني و موسوي خوئيني هم حضور داشتند درد دل کرد و به شنيدن رنجنامه قصابان و توکلي و منصوري که حکايت شکنجه هائي را براي رييس قوه قضائيه نوشته بودند، خانم هاي حاضر مي گريستند.

دانشجوياني که در روزهاي گذشته آزاد شدند به همراه خانواده هايشان در جلسه ديشب حاضر بودند. همه به در بند بودن دانشجوي شکنجه شده اميرکبير احمد قصابان، مجيد توکلي و احسان منصوري، اشاره مي کردند و از بازداشت ۹۰ روزه و طولاني مدتشان گلايه داشتند. اعضاي دفتر تحکيم و ديگر فعالين دانشجويي هم پيمان شدند که بر تلاش هايشان تا آزادي اين سه دانشجو بيفزايند.

در سايت دانشجويان دانشگاه اميرکبير آمده ضرب و شتم شديد دانشجويان با زدن ضربات مداوم و وحشيانه كابل و شلاق به كمر و پشت آنان، ضربات شديد مشت و لگد به سر و صورت دانشجويان به نحوي كه منجر به شكستگي سر و بيهوشي آنان و انتقال به بهداري اوين شد، ايستادن 7 نفر از بازجويان بر روي بدن(كمر،سر و صورت) دانشجويان توام با زدن لگدهاي مداوم به بدن آنان، سرپا نگه داشتن اجباري و مداوم به مدت چند شبانه روز همراه با ضرب وشتم، تهديد به قتل اعضاي خانواده و خود دانشجويان، نگهداري در سلول هاي 1×1 به صورت طولاني مدت ،گرسنگي دادن چند روزه،ضرب وشتم شديد در هنگام دستگيري به نحوي كه مسول بند 209 از تحويل گرفتن دانشجويان خودداري مي كند، فحاشي و تحقير مداوم با كلمات ركيك و توهين آميز، ممانعت از ويزيت دانشجويان توسط پزشك بند، پخش صداهاي زجرآور در سلول انفرادي دانشجويان و بسياري موارد ديگر، بخش هايي از شكنجه هاي قرون وسطايي انجام شده بر روي دانشجويان مظلوم پلي تكنيک است.

موارد فوق، شکنجه هايي هستند که خانواده هاي مجيد توكلي، احمد قصابان و احسان منصوري طي رنجنامه اي خطاب به آيت الله هاشمي شاهرودي افشا کرده اند؛ سه دانشجويي که در 80 روز گذشته براي اخذ اعترافات دروغين زير اين شکنجه ها بوده اند.( سایت خبری روز آنلاین )

نمی خواستم این پست رو اینجا بذارم اما ازونجایی که هنوز جواب سوال هام رو نگرفتم فعلا همینجا می نویسم اما این بار از دلم:

نبودنت را راهی به خلوت تو و تنهاییم نیست

که تنهاییم را رنگ زرد بودنت شفاف می کند.

زین خاک غریب رفتن را دمی درنگ نشاید

اگر حتی لحظه ای نبودنت را تجربه کنم