امروز شانزده روز و پانزده شب است که از محمد بی خبرم هر روز و هر شب دارم دنبالش می گردم اما هر چی بیشتر می گردم کمتر پیداش می کنم. یاد شب هیجدم تیر بخیر٬ همه باهم رفته بودیم فشم داشتیم شام می خوردیم که حسین برگشت گفت: آدم می تونه چلو کباب بخوره خب مگه مرض داره که کتک بخوره. واجهای آخر این جمله لای انبوهی از گوشت پنهان شد و شاید الان هم لای انبوهی از کتک پنهانش کرده باشند!
دیروز سر مزار شاملو یاد تمام شبهایی افتادم که برای هم تا نیمه شب شاملو می خواندیم و اصلا خسته نمی شدیم تا وقتی که محمد می گفت برو بخواب صبح زود باید بیدار بشی. تمام رفتارش تمام حرفاش هر لحظه جلوی چشمام میاد اما هر چی بیشتر دنبالش می گردم کمتر پیداش می کنم .
یه شب داشتیم از مصلی(نمایشگاه اسبق کتب) بر می گشتیم خونه که در مورد مسائل سیاسی بحثمون شد٬ جر و بحث به جایی کشید که ما تا خونه سر هم داد و بیداد می کردیم و پیاده راه می اومدیم تا اینکه دیدیم بله از مصلی تا پایین هفت تیر که خونه مون باشه پیاده اومدیم وقتی فهمیدیم کجاییم دوتایی زدیم زیر خنده.
بدترین چیزهایی که من از محمد یادمه مواقعی بود که تو دانشگاه تهدید به قتل و ضرب و شتم و اخراج شده بودند٬ هر بار که می اومد تهران اندازه ی ده سال پیر می شد تا اینکه بالاخره مساله به بهترین شکل حل شد.

یه نگاهی به دور و برم می کنم٬ تمام کسایی که امروز من رو دارن به بی معرفتی و بد مرامی متهم می کنن اوضاع خودشون از همه بدتره٬ مثلا نارفیقی به من گفت تو چی کاره ی محمدی که حرف می زنی! این آدم کسی بود که یه روز می گفت تا آخرین لحظه پشتتم اما از اولین لحظه نامردی رو شروع کرد من ترجیح می دم خطاب به این آدمها فقط یه چیزی بگم:و اذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما! حالا همه شدن دایه عزیزتر از مادر٬ جالبه تا یه اتفاقی می اوفته همه به فکر خودشون می اوفتن(البته منظورم از همه کسایی هستن که تا امروز هیچ اسمی ازشون جایی نبوده و به بهانه های مختلف توجیح می کنن)

بگذریم به قول یکی از اساتید ادبیاتم:
سخن از درد مگو درد دل ما کم نیست  .  .  .  .  .  گله از داده ی ایزد هم هست٬ هم نیست 

این روزها هیچ چیزی به اندازه ی اخبار و گفته های ضد و نقیض اذیتم نمی کنه! یه روز دادگاه انقلاب می گه به زودی میان بیرون٬ روز بعد میگن وثیقه و دیروز هم که گفتن حالا حالا منتظرشون نباشید باهاشون کار داریم.
امیدوارم به زودی تمام رفقای پلی تکنیک٬ تمام بچه های چپ و سندیکاهای کارگری و رفقای عزیز علامه و ادوار و  . . . بدون قید و شرط آزاد بشن.
امیر عزیز تبریکم را با اندکی تاخیر پذیرا باش.چندی روز پیش تولد امیر یعقوبعلی بود که این روزها هیچ کس ازش خبر نداره بخوانید عسل اخوان را و تولدش بدون حظور امیرمان!
هیچ وقت اولین باری که کتک خوردم رو یادم نمی ره ۱۴ ساله بودم اون موقع تازه با نوای نی ( علی) رفیق شده بودم٬ هر دوتامون تحت فشار بودیم اما اصلا به روی هم نمی آوردیم تا پارسال که فهمیدیم اون موقع چه خبر بوده٬ هنوز هم که هنوزه فقط علی از کارها و برنامه های من خبر داره چون قبلا ثابت کرده با مرامه نه اینکه امروز بگه باهاتم و فردا نارو بزنه!
کاش این روزها اکبری در میانمان بود سالمرگش را پاک می داریم!

دهانت را می‌بویند
مبادا که گفته باشی «دوستت می‌دارم.»
دلت را می‌بویند
     روزگار غریبی است، نازنین


و عشق را
کنار تیرک راهبند
تازیانه می‌زنند.
     عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد


در این بن‌بست کج و پیچ سرما
آتش را
به سوختبار سرود و شعر
     فروزان می‌دارند


به اندیشیدن خطر مکن.
     روزگار غریبی است، نازنین


آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است.
     نور را در پستوی خانه نهان باید کرد


آنک قصابانند
بر گذرگاه‌ها
مستقر،
با کنده و ساطوری خونالود
     روزگار غریبی است، نازنین!


و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌کنند
و ترانه را
بر دهان.
     شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد


کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس --
     روزگار غریبی است، نازنین


ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است.
     خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد